Gouden Alfred-viering

Naar jaarlijkse traditie ontvangen de afgestudeerden van het Korzybski-Instituut hun diploma als bewijs van hun inzet en verworven vaardigheden.   Naar goede gewoonte wordt op die dag ook de Alfred uitgereikt aan die organisatie of deskundige die het oplossingsgerichte op een unieke manier in de wereld zet. Deze keer is het een uitzonderlijke, Gouden Alfred, voor het leven, werk en de nalatenschap van Dr. Luc Isebaert die meer dan 30 jaar aan het hoofd van het Korzybski-instituut stond en daarmee duizenden artsen, therapeuten, coachen en andere deskundigen  inspireerde en ondersteunde in hun persoonlijke en professionele ontwikkeling.

Voor deze bijzondere gelegenheid wijkt de VVDO uit naar een ruimere zaal van HOWEST.   De gezellige drukte van het weerzien verstomt wanneer Geert Lefevere en Myriam Lefevere de Ten Hove iedereen welkom heten en de orde van de dag toelichten.

Een welbespraakte Geert Vancoillie voert ons mee naar de lyrische wereld van Odysseus als hommage aan de veelzijdigheid en wijsheid van zijn goede vriend, Luc.  Eerlijk gezegd herinner ik me slechts flarden uit Homerus’ epos.  Ik ben benieuwd hoe deze filosoof  het drama van een verdwaalde schipbreukeling aan onze mentor breit. Wat volgt zijn prikkelende inzichten in het grote mysterie dat rond Luc hangt.   De rusteloze ziel, hongerig naar de voldoening van de ervaring op weg naar zijn idyllische eindbestemming, drijft hem naar de meest uiteenlopende aspecten van het menselijk bestaan en voedt zijn onbetwistbare brede kennis.

“Hij is de veelbereisde held van de uitgestelde beweging naar het doel. De voorbeeldfiguur van de constante richtingverandering en het betere bochtenwerk zit bovendien nooit om goede raad verlegen.”

Met een alert inlevingsvermogen en uiterst wendbare geest kan deze held spannende obstakels in lastige confrontaties overwinnen. Zonder vast te houden aan een stagnerende identiteit overstijgt hij telkens de valkuilen van het ego. Zijn pad krijgt verrassende wendingen en bewijst hoe onverslaanbaar hij is.

Ver van abstracte theorievorming is de virtuoos van de praktische intelligentie steevast gefocust op de actuele situatie en het concrete geval.  Sowieso schatplichtig aan de scherpzinnigheid en de vernuftige praktijken van Odysseus is het begrip utilisation: de vaardigheid en de gevatheid van de therapeut om als Odysseus strategisch en behendig in te spelen op elk aspect van de patiënt of de omgeving.

Je eigen nut en belang kennen is een bijkomende voorwaarde voor dit vaardige beroep.  Een korte zijsprong naar de Bijbelse Abraham, die uit zijn land wegtrok, verwijst naar de vereiste bescheidenheid van dit werk. ‘Trek weg, voor jezelf’ – tot je eigen en andermans voordeel en welzijn.

Prof. dr. Geert Vancoillie, KULeuven

Pas als de professor verwijst naar de keerzijde van dit rijke leven, krijg ik voeling met wat het betekent om een held te zijn.  “Nooit als een beklagenswaardig slachtoffer torst de veel verdragende en strijdbare volhouder de vele lasten, zorgen en ongemakken. Het prototype van de list en de uithouding belichaamt het inventieve verzet tegen hulpeloosheid en onbeholpenheid.” Mijn bekommernis maakt plaats voor vreugde en hoop bij het horen van dit innovatief pleidooi over de rol van zorgdragers.

Net zoals Homerus’ epos, heeft het Brugs model oog voor Pathos – Ethos – Logos en is dus van oudsher een zwaar beproefde benadering van een vindingrijk en oplossingsgericht leven.  De professor verheldert nog:

In de collectieve verbeelding blijft Odysseus het archetype van existentieel heimwee. “Toch is mijn vurige wens en smacht ik er elke dag weer naar / huiswaarts te gaan en de dag te beleven waarop ik terugkeer.” Odysseus is de eerste held uit de Europese literatuur die verzaakt aan het verleidelijke ideaal van eeuwige jeugd en onsterfelijkheid. Hij verkiest immers de eindigheid van een vergankelijk, maar reëel menselijk bestaan bij zijn geliefden en getrouwen in het paleis op Ithaca.

En mag hij net door zijn opmerkelijke keuze eeuwig leven, bedenk ik me terwijl de vrijheid voor mens en therapie, die hiervan uitgaat, zich in de ruimte verspreidt.  Wat een symbolisch toepasselijke ontmoetingsplek is dit.  Deze plaats waar we ons bevinden, luisterend naar deze rethoriek, een sierlijke, Gotische kapel werd omgebouwd tot een acrobatische turnzaal.  Van wendbaarheid en eeuwig leven gesproken.

Geert Lefevere, Korzybski-Instituut

De filosofische beschouwing zinderen na wanneer Geert Lefevere de aandacht vraagt voor de gegradueerden die de wereld betreden om op hun eigen unieke manier ten strijde te trekken tegen hardnekkige gewoontes. Elk denkwerk over diversiteit wordt hierbij warm aangemoedigd. 

Een andere professor betreedt het podium. Gilbert Lemmens koos heel bewust om in Brugge stage te lopen in de jaren 90. Het was destijds the place to be en het werd gedragen door Dr. Isebaert. Hij was berucht om zijn schitterend brein en zijn integratie van de basis in familietherapie en de structurele en Milanese scholen. Hij durfde ook voor zijn ideeën gaan, los van iedereen. Zo was zijn idee rond sociaal drinken zeer revolutionair. Tegelijkertijd is Luc een milde, erg bescheiden man, met veel humor, die heerlijke creaties in de keuken tovert.
Prof. dr. Lemmens is lovend over de onbeperkte groeikansen die zijn mentor hem bood. De verantwoordelijkheden en vragen die hij kreeg, hebben hem sterk geïnspireerd. Want Luc geloofde niet in één weg naar Rome en kon zonder vertwijfeling plan b, c, d … uit zijn mouw schudden en telkens nieuwe mogelijkheden zien. Bovenal durft Luc zijn patiënten graag te zien. Velen vonden hun eigen weg door het vertrouwen dat hij stelde in hun vermogen om hun eigen oplossingen te vinden.

Prof. dr. Gilbert Lemmens, RUG en Diensthoofd Psychiatrie UZ Gent

Ook Erwin De Bisscop en dr. Paul Koeck getuigen met grote dankbaarheid over het niet-aflatend vertrouwen van Luc en de geboden kansen. Dr. Koeck licht ook de evolutie toe van het online-programma MijnKwartier dat intussen al in meerdere talen te verkrijgen is. Dr. Koeck is steeds bereid toelichting te geven over de resultaten van het wetenschappelijk onderzoek over zijn programma.

Een delegatie buitenlandse vrienden komt ook ode brengen aan Luc. Marika Moisseef en Michael Houseman duiken de anecdote-koffer in om te illustreren hoe Luc met opmerkelijke eenvoud zeer efficiënte resultaten behaalt. Als een mantra bijna, hoor ik opnieuw de bewondering om het groeiend zelfvertrouwen dat mensen ervaren, dankzij het vertrouwen dat Luc in hen stelt.

Hoe opmerkelijk dat dit zo beklemtoond wordt. Het lijkt zo vanzelfsprekend dat therapeuten, mentoren, gidsen allerhande, vertrouwen geven en mensen hun eigen potentieel laten ontdekken. Hoe verrassend dat deze ervaring uiteindelijk eerder zeldzaam blijkt te zijn.

Dr. Marie-Christine Cabié, diensthoofd psychiatrie Paris 11, Hôpitaux de Saint Maurice

Ook Marie-Christine Cabié betuigt haar dankbaarheid aan haar collega en goede vriend. Zichtbaar geëmotioneerd vertelt ze over de leerrijke ontmoetingen, familiesessies en congressen in de jaren ’80. Het wordt me helder hoe de ‘Parijse groep‘ ontstaan is en te werk ging.  Hoe revolutionair moet het in die tijd geweest zijn om een centrale rol te bedelen aan keuze in de therapeutische context. Het inzicht dat gewoontes gepaard gaan met een subjectief ervaren gebrek aan keuze.  Zelfs tot op de dag van vandaag is dit geen gemeengoed.  Hoe bevrijdend en hoopvol om mogelijkheden te ontdekken die ontstaan door bewust te worden van de semantische keuze en beslissingskeuze. Om zo de regie terug in eigen handen te nemen. Ons brein is best wel flexibel en kan op creatieve wijze verandering teweeg brengen op strategisch niveau. Zo kon de zoektocht naar de waarheid geruild worden voor een bekommernis om wat nuttig is. Dit toepassen op hypotheses vereist van de therapeut een grote, mentale flexibiliteit.  Het is daar en toen dat er een verschuiving plaatsvond van probleemgerichtheid en diagnoses naar een authentieke therapeutische relatie en het SF-model als het ware als een metamodel in zelfhulp evolueerde. Want daar draait het uiteindelijk om en wanneer we wel eens durven vastgeraken, is het nuttig om de survivalkit erbij te halen.
Waw, ik kan me de opwinding, de vreugde, het EUREKA-gevoel inbeelden dat Luc met zijn team gedeeld heeft. Het besef een wezenlijke doorbraak te maken in de therapeutische hulpverlening dat net zo ingrijpend en betekenisvol is als de uitvinding van de fiets voor de mobiliteit. En het houdt hier niet mee op: de volgende stap is de integratie met het lichaam in Het Monadisch Brugs Model dat ons in staat stelt om met een holistische aanpak de mens in zijn totaliteit te zien en te ondersteunen.

Na deze filosofische beschouwingen vermaakt Sébastien Vernieuwe ons met een zeer grafische omschrijving van de kunsten en giften van een gulle tafel. Wie hem kent, weet dat hij al even verlekkerd is op gezellig kokerellen en filosoferen als Luc.  Ik geef toe dat ik begin te watertanden en uitkijk naar de lunch.

Luc heeft overal ter wereld vrienden die graag even van zich laten horen. Zo ook Yvonne Dolan, Marika Moisseef, Michael Houseman, en meerdere vrienden die videoboodschappen stuurden als verrassing.

In naam van de VVDO brengt Kathleen Defoort een laudatio waar ik een stukje letterlijk uit wil citeren:   

The mind of a genius never stops.
Luc’s mind is ready for much more to come.
Let’s hope that will be for many, many years.
Luc, thank you, 
for your braveness to go on,
for your ambition to go beyond,
for your lack of wondering if it is possible… all is possible if you can imagine and go for it!
for your unquenchable thirst to find what works,
for you desire to connect with the whole world, making friends in any language, and staying close to the dearest ones.

Luc is zichtbaar aangedaan door de vele waarderingen en geniet van zijn viering.

Uiteindelijk wordt de Gouden Alfred overhandigd aan Luc door Rosane Cauwe, de sterke dame die zijn hele carrière lang in zijn buurt bleef en hielp op eender welke manier.

Vooraleer de lunch en de VVDO-beurs van start gaat, brengt die andere grootse dame, Myriam, met weinig woorden doch grote présence, vol ontroering, bescheidenheid en dankbaarheid hulde aan haar confrater, collega en vriend.

Deze 29e september zal nog heel lang blijven nazinderen in onze herinnering. Ik groet jullie hierbij en laat je nagenieten met enkele sfeerbeelden.

Advertenties

VVDO-ledendag 2017

Maandagochtend, 10uur, tijd nemen om deze blog te schrijven over de ledendag van vorige zaterdag. Hoewel ik gewoonlijk dadelijk aan de slag ga om de ideeën zo vers mogelijk uit mijn geheugen te putten, heb ik het nu uitgesteld. Dat komt deels ook door het programma van de dag.  Want als er iets is, dat we in deze tijden best wel vaker mogen toepassen is tijd maken voor zelfzorg en in verbinding gaan met dierbaren. Het uitstel biedt mij bovendien ook de mogelijkheid een zich subtiel aftekenende, rode lijn te ontwaren.  Net zoals op het EBTA-congres van 2016 in Brugge, kriebelt het om oude wijsheden terug onder het stof te halen: mens sana in corpore sano. Eens zien wat de oplossingsgerichte dimensie hiervan wordt. Laat mij nu nog even terugblikken op deze dag!

Eerst en vooral herinnerde Myriam, onze voortreffelijke voorzitster, vvdo-7421ons aan het doel van Korzybski om een oorlog-vermijdende taal te gebruiken. Onze taal bepaalt immers ons denken en voelen.  Misschien ook mede hierdoor merken we op hoe het oplossingsgerichte gedachtegoed steeds meer samenwerking leidt.  Zo is er de erkenning van de BVGRS die de supervisorenopleiding organiseert vanuit de samenwerking met het Korzybski-instituut en IPRR (Dank je wel, Geert Lefevere voor deze inspanningen!) én tegelijk ook met de officiële vermelding van onze beroepsvereniging bij de Vlaamse Vereniging voor Geestelijke Gezondheid (http://www.geestelijkgezondvlaanderen.be/psychotherapeutische-richtingen).

Na 30 jaar diploma-uitreikingen en 5 jaar Alfreds, wordt steeds duidelijker hoe talrijk en geëngageerd de OG-gemeenschap in Vlaanderen intussen is. Telkens opnieuw verrassen de nieuwe initiatieven ons qua inventiviteit en creativiteit. Wie nieuwsgierig is wat anderen doen kan al eens een kijkje nemen op de website van VVDO: bij werkwijze, projecten  (https://www.vvdo.be/projecten). Ook jouw projecten kunnen er nog bij !

Naar jaarlijkse traditie wachtten we ongeduldig op de voorstelling van de eindwerken.  Anneke Van Hoecke beet de spits af en belichtte het belang van Zelfzorg voor therapeuten en hulpverleners.  Zelfzorg zou, net als tandenpoetsen, bij elke therapeut een dagelijkse gewoonte moeten zijn. De nodige zelfzorg aan de dag leggen betekent dat je de nodige hulpbronnen blijft benutten om de therapeut te zijn die je wil zijn. Geïnspireerd door H. Delucci’s werkschema van veiligheid, biedt ze enkele tools aan om jezelf voldoende te herbronnen. Je ziet, ik ben al goed begonnen met haar raad op te volgen door niet overhaast dit verslag uit te schrijven.

Met het nodige enthousiasme getuigde Hetty Cornelisvvdo-7442.jpg over het proces dat voorafging aan de ontwikkeling van het OPK-model : het concept dat kiezen mogelijk maakt. Ontdekken, Praten, Kiezen helpt mensen op ervaringsgerichte wijze te ondervinden waar ze wel of niet voor willen kiezen. Of hoe voelen een plaats krijgt in een proces dat vaak mentaal gemaakt wordt. Hetty helpt mensen met een verstandelijke beperking om de job te vinden die bij hen past en werkt ook als gezinscoach en bij ‘Vraagkracht’: pedagogische thuishulp en training op maat in Zeeuws-Vlaanderen.

Kindercoach Danielle Teheux verraste ons met de creativiteit die ze in haar ‘bloei & groei ouderschap’s-project laat zien. vvdo-7471Met haar zelf ontwikkelde pictogrammen biedt ze visuele hulp om gevoelens kenbaar te maken voor mensen die hun emoties niet altijd goed kunnen verwoorden.  Met de bloeimodule vertaalt ze zorg naar de wensen van de ouders en gezinnen waar ze mee in gesprek gaat. Haar eigen wens is (vastlopende) ouders te helpen in hun krachten komen. Het leuke aan de formule is de speelsheid en het respect voor de individuele beleving en ritme van elke gezinslid. Ben je nieuwsgierig naar de tools die ze hiervoor ontwikkelde, surf dan zeker eens naar haar site en webshop. Danielle geeft ook workshops in de regio Lanaken.

And last but not least kwam Katrien Smeets IMG_8085.JPGinspirerend uit de hoek met een presentatie over hoe je oplossingsgericht te werk kunt gaan in dader-hulpverlening, binnen een duidelijk omlijnd, herstelgericht kader (lees herstel naar slachtoffers).  Dankzij haar oplossingsgerichte aanpassingen aan het programma, ziet ze bovendien hoe haar doelgroep ook stappen naar innerlijk herstel begint te zetten.

Toeval of niet, ook Veerle De Waele en Marjan Gryson van vzw Touché  waren aanwezig en stelden hun boek ‘Positief agressief‘ voor.  Onze wereld kan best wat meer veerkracht gebruiken. Daarvoor zijn creativiteit, keuzevrijheid, coping én vuistkracht nodig. Agressie fascineert. Tegelijk vinden we agressief gedrag verwerpelijk. Maar bestraffing werpt weinig vruchten af. Positief agressief biedt een inspirerend alternatief. Het vertrekt vanuit de idee dat agressie een kracht is, die alleen schadelijk wordt bij een gebrek aan keuzes. Wie zijn of haar waaier aan keuzes uitbreidt, kan agressie tot een positieve kracht ombuigen.

Nathalie Taelman stelde haar boek voor: Vlinders in je hoofd. Gedachten, overtuigingen, de touwtjes van het leven terug in eigen handen nemen. Stilstaan bij je eigen persoonlijkheid en die van anderen. Het leven kan ook wat lichter. En oplossingsgerichter ;-).

En Anneleen De Lille schreef ‘Denk gezond, (di)eet gezond‘. over duurzame verandering door kleine stappen in grootse doelstellingen. Stap voor stap naar een gezonde levensstijl die je volhoudt.

Velen verdienden hun diploma dit jaar. De foto’s van de diploma-uitreiking zijn op vraag beschikbaar bij het secretariaat (info@vvdo.be).vvdo-7530.jpg

De middagpauze gaf ons de gelegenheid te n(i)et-werken, aan zelfzorg te doen en de voorraad literatuur op het nachttafeltje aan te vullen. Mét bijpassende zak van vzwtouché (http://vzwtouche.be/steun-ons/koop-een-van-onze-exclusieve-producten/).

’s Namiddags was het de beurt aan Dirk Quaegebeur, Myriam Le Fevere en Christel Smedts om ons in te leiden in het onderwerp ‘Hoe spreek je een arts aan?’   Een goed geapprecieerde workshop over efficiënt kennismaken, doorverwijzen en communiceren met artsen.  Jammer genoeg heb ik die zelf niet kunnen meegenieten, aangezien ik in de andere zaal Dario Zicari assisteerde bij de interactieve workshop ‘Wat is goede zorg’? We werken momenteel aan een visietekst over dit onderwerp. Wordt uiteraard vervolgd. Mochten er Korzybski studenten zijn die zin hebben om mee te denken rond één van die thema’s, en dat verder uit te werken tot een eindwerk, neem gerust contact op met info@vvdo.be.

Het is wel duidelijk dat de toepasbaarheid van het oplossingsgerichte heel ruim is. Wat al die doelgroepen uiteindelijk gemeen hebben, is de behoefte om gehoord te worden, een begeleiding op vraag én maat te krijgen, een aanpak die hen vertrouwen en hoop (terug-)schenkt. Deze rode draad is de essentie van ons werk als zorgverstrekkers. Het verenigt ons en versterkt ons. Meerdere malen hadden we het over samenwerking, holistische benadering van lichaam en geest en zorg.

Na al het denkwerk, was het tijd om het harde werk van zeer geëngageerde mensen te erkennen en waarderen.  Uit 5 nominaties werd Ilfaro verkozen om de Alfred 2017 IMG_8100.JPGin de wacht te slepen. Ilfaro stelt zich als doel de wijsheid, kennis en veerkracht van mensen, teams en organisaties tot leven te brengen en te versterken door middel van kwaliteitsvolle interacties. Al 10 jaar verspreid het oplossingsgericht werken zich over Vlaanderen dankzij de vele trainingen aan profit en non-profit organisaties. Geen bloemen dit jaar, wel onder het motto: ‘ga en vermenigvuldig u’ nam Liselotte Baeijaert in naam van Ilfaro een zeer originele lekkere eend in ontvangst.

Hartelijk dank voor jullie vuur en onbaatzuchtige inzet.

Volgend jaar, op zaterdag 27 januari gaan we opnieuw voor een verfrissend verrassende netwerkdag. Noteer het alvast in je agenda, wij zullen er weer bij zijn !

 

 

Bondgenoten

Vanavond woonde ik een info-avond bij die de BVGRS organiseerde om een woordje toe te lichten over het dossier ‘erkenning van de psychotherapie’. Een goed gevulde aula met zowel leden als niet-leden luisterde geboeid naar een mooi verzorgde, duidelijke presentatie die het Bestuur bracht. (De presentatie zal nog op de site gezet worden)

Gilbert Lemmens lichtte toe hoe historisch en juridisch de psychotherapie tot een specialisatie van beoefenaars van gezondheidsberoepen verworden is. Hoe we toch niet zouden willen dat een aantal mensen zich zorgen moeten maken om den brode, omdat de wetgeving zich begint uit te spreken over een domein waar vroeger carte blanche heerste. Hoe daaruit de noodzaak ontstond om de psychotherapie-beoefenaars te verenigen. Eerst met een visie/missietekst opgesteld door de Vlaamse Koepel van Psychotherapeuten.

Recenter werd de Beroepsvereniging voor Wetenschappelijk Onderbouwde  Psychotherapie (BWP)opgericht. Laat ons zeggen dat de vier grote stromingen zich daarin verenigd hebben (systeem, gedrag, psychodynamische en client-centered).  De BVGRS is de grootste vereniging binnen deze beroepsvereniging. Zij staan erop om vooral een wetenschappelijke vereniging te zijn, eerder dan een vakbond. Maar hoe zeggen ze dat ook al weer: nood breekt wet?

Wat mij opviel, was dat angst de grootste drijfveer van de BVGRS was om hier werk van te maken. Onze buurlanden zijn blijkbaar niet zo lovend voor het werk van systeemtherapeuten. Ook in België, zouden ze, hoewel erg talrijk, uit de boot kunnen vallen. Die angst raakt blijkbaar de hele sector: wat als we geen erkenning krijgen? Psychotherapeuten krijgen volgens de wetteksten geen erkenning, men spreekt hooguit over een ‘machtiging’ om aan psychotherapie te doen.En kijk eens hoe machteloos men zich plots voelt, als iemand boven je hoofd, beslist of je al dan niet gemachtigd bent…

Mijn hart maakte wat vreugdesprongetjes toen ik hier en daar een subtiel pleidooi opving om te blijven ijveren voor een wet die voldoende ruimte biedt aan innovatie en diversiteit. De schrapping van de opsomming van vier stromingen in de wet, vond Gilbert Lemmens al bij al een goede zaak, want wie weet wat de toekomst nog kan brengen? Bij de BWP hamert men evenzeer op het belang van interdisciplinaire samenwerking, werd ik gerustgesteld. We leven in een tijden van enorme diversiteit, waarin we heel circulair moeten denken, ons constant aanpassen, bruggen bouwen i.p.v. muren optrekken. (Waar hebben we dat nog gehoord?)

Joeri Vilas Arras vertelde over zijn professionele loopbaan én over zijn plaats binnen het bestuur van de BVGRS om te benadrukken dat ook bachelors en niet-WUG’ers vertegenwoordigd zijn. Dat was een welgekomen intermezzo. Ik was blijkbaar niet de enige die zich afvroeg hoelang de BWP de volledige achterban zou blijven vertegenwoordigen. Ze hebben met 4 verenigingen tussen oktober en januari hard gewerkt om overeen te komen en  om zich kandidaat te stellen om in de federale raad te zetelen. Het was duidelijk dat deze vertegenwoordiging zo belangrijk was, dat er verdeeldheid geweest was over wat men daar dan voor over moest hebben. Ze zijn het erover eens geraakt dat het één voor allen, allen voor één moest worden.

Wie zijn nu die leden van de BWP? Wel, alle leden van de VVGT, BVGRS, VVPT,VVCEPC zijn automatisch lid van de BWP. Maar individuen kunnen ook rechtstreeks hun lidmaatschap aanvragen. Zij zijn dan wel toegetreden leden met iets minder stemrecht van de rechtsgeldige leden (via de verenigingen), noch kunnen deze in het bestuur zetelen maar in principe kan iedereen zich kandidaat stellen als je aan bepaalde criteria voldoet. De procedure is nog niet bekend en de website staat ook nog niet op poten, dus we houden jullie op de hoogte van die evolutie en mogelijkheden.

Echt enthousiast werd ik toen uit de zaal kritische vragen kwamen die bezorgdheid uitten naar de cliënten, de evolutie van de geestelijke gezondheidszorg, kwaliteitsgarantie, verruiming i.p.v. verenging. Toen Prof. Gerrit Loots sprak, wou ik dat ik het had opgenomen. Ik herinner me nog dat hij pleitte voor een psychotherapie als een attitude die humanistisch, sociaal verbindend, filosofisch en ook wel een stukje maar niet helemaal medisch, is … We moeten de psychotherapie herzien. Hij sprak toen over het Kollectief Zonder Dwang en verwees naar een opiniestuk in De Morgen over een vereiste mentaliteitswijziging op beleidsniveau, maar evengoed in de opleiding van toekomstige hulpverleners, in de organisatie van psychiatrische zorg en in de zorg-omkadering (inclusief infrastructuur en architectuur).

Op een heel oplossingsgerichte manier, vertrekt het Kollectief zonder Dwang van initiatieven die aantonen dat het ook anders kan. Op 4 mei wordt een studiedag hieromtrent georganiseerd. Zodra meer info beschikbaar is, zullen we die ook delen.

En toen was ik zo hoopvol en blij omringd te zijn door mensen wiens energie weer ging stromen toen we het hadden over helpen, ondersteunen, progressie, groeien,….Ik kon het niet laten om even het woord te vragen.  Als ik gelijkgezinden tegenkom, neemt mijn enthousiasme een loopje met mij. Dan zie ik onmiddellijk kansen om elkaar te steunen en aan te moedigen om vooral verder te blijven ijveren voor deze gemeenschappelijke doelen. Zeker wanneer de buitenwereld tegenwind biedt of de omzetting van de woorden in daden achterwege dreigt te geraken, verwelkom ik een bondgenoot die ons bij de les houdt. Dus ik trad even uit mijn anonieme cocoon en zocht verbinding tussen beide beroepsverenigingen. Enigszins verrast, werd ik verzocht om na de vergadering nader kennis te maken. Dit korte kennismakingsgesprek was hopelijk een eerste stap naar toenadering, overleg en samenwerking.

Als je het mij vraagt, zou het wel eens een erg fijne samenwerking kunnen worden tussen de BWP en de VVDO in de Federale Raad, zeker als het betreft de erkenningsdossiers van heel specifiek bachelors, WUG’ers en niet-WUG’ers!

 

 

VVDO kandidaat voor de Federale Raad voor Geestelijke Gezondheidszorg.

Beste leden, sympathisanten,

We hebben een atypische vraag voor jullie en hebben dringend respons nodig.

De nieuw samen te stellen Federale Raad voor geestelijke gezondheidsberoepen heeft de opdracht voor de minister van Volksgezondheid advies te verstrekken over alle aangelegenheden in verband met de erkenning en de uitoefening van de geestelijke gezondheidszorgberoepen, waaronder de klinische psychologie en klinische orthopedagogiek alsook over de aangelegenheden inzake de uitoefening van de psychotherapie.

De Federale Raad  bestaat uit drie beroepsgroepen:

  • 16 klinisch psychologen
  • 4 klinisch orthopedagogen
  • 8 artsen.

Elke beroepsgroep telt een gelijk aantal Nederlandstalige en Franstalige leden en een gelijk aantal leden uit de academische wereld enerzijds en anderzijds leden die tenminste vijf jaar ofwel een geestelijk gezondheidsberoep ofwel psychotherapie beoefenen. Deze laatste leden worden voorgedragen door representatieve beroepsverenigingen.

(bron: http://www.health.belgium.be/nl/de-federale-raad-voor-geestelijke-gezondheidszorgberoepen)

Wij stellen ons kandidaat om als erkende beroepsvereniging onze afgevaardigden te laten verkiezen in deze Raad zodat onze visie en belangen mee gewicht krijgen. Dit moet voor 27 januari 2017.

Om als beroepsvereniging erkend te worden moeten we aan een aantal criteria voldoen waaronder een ledenlijst hebben van minimaal 50 klinisch psychologen, orthopedagogen of artsen met minimaal 2 jaar praktijkervaring.

We hebben in het verleden slechts oog gehad voor jullie oplossingsgerichte opleiding eerder dan jullie basisdiploma en bij gevolg beschikken we niet over deze informatie.  We hebben dus dringend bijkomende informatie nodig over jullie basisdiploma en het aantal jaar praktijkervaring. Graag erkenningsnummer en praktijkjaren vermelden. mail dit naar info@vvdo.be ASAP en uiterlijk tegen 18 januari 2017.

Twijfelde je om je lid te maken of ken je iemand die er nog over twijfelde, schiet dan gauw in actie! In het bijzonder de klinische psychologen willen we oproepen om zich een gedacht te vormen en indien deze aansluit bij onze visie, ons gauw de vereiste informatie door te mailen.

Lees ook: https://vvdoblog.wordpress.com/2017/01/11/psychotherapeuten-zelfbestuivers-of-kruisbestuivers/

Het VVDO dankt jullie en hoopt op jullie enthousiaste respons!

 

 

Psychotherapeuten: zelfbestuivers of kruisbestuivers

Beste collega-psycholoog,

tijd is schaars en ondertussen worden we overspoeld met allerhande artikels, berichten en petities over de erkenning van de psychotherapie. Al gauw besluiten we dat het ons eigenlijk niet echt aanbelangt aangezien wij, psychologen, eindelijk ‘erkenning’ genieten. Wat de psychotherapie betreft, zal het voor ons wel geen probleem zijn en dus wordt het hele debat wat een ver van mijn bed-schow.

Ik zou je willen toelichten waarom ik geloof dat het jou wel aanbelangt. Waarom het niet enkel een zaak is van mensen die in een precaire professionele context werken maar een zaak is van de toekomst van de geestelijke gezondheidszorg.  Het is namelijk niet uit loyaliteit naar mijn collega’s dat ik, samen met andere psychologen, ijver voor een grote diversiteit aan psychotherapeuten. Hier zijn een aantal reflecties die mij waarschuwen om nadien niet te moeten zeggen ‘Ich habe es nicht gewüsst.’

Als we therapeutisch vastzitten, zijn we dankbaar om de intervisie- en supervisiemogelijkheden. Als we naar een congres gaan, zijn we blij voor de herbronning maar werkelijk enthousiast als we ons geïnspireerd voelden door nieuwe inzichten en projecten. Als we kijken naar hoe onze discipline, maar ook andere wetenschappelijke domeinen, vooruitgang boekte en innoverend was, moeten we vaststellen dat het bijzonder vaak een ‘zonderling’ met een iet wat andere achtergrond die nieuwe pistes introduceerde. Het was de maatschappelijk werkster Virginia Satir die grondlegger was van de systeemtherapie. Het was de bibliothecaris en communicatiewetenschapper Jay Haely die de korte therapie  samen met de antropoloog Gregory Bateson levensadem inblies.  Tenzij je gelooft dat we reeds alles weten wat er te weten valt in ons vak, kunnen we nog heel wat leren van anderen. Anderen die misschien een master in biologie, criminologie, filosofie of zelfs informatica volgden. (Vooral als je E-health de norm wilt maken).  Anderen die misschien eerder opteerden voor een praktische opleiding. Misschien laat je je hulpbehoevende ouder liever in de handen van een verpleegster met wat inzicht in de menselijke psyche en met een therapeutische aanpak. Misschien verwijs je je cliënt liever naar die VDAB-medewerker die zich MOCHT bijscholen.

Quotes About Innovation. QuotesGram

Mijn punt is: ZORG wordt geboden door een boel hulpverleners en we zijn allen gebaat bij een samenwerking, zowel hulpverleners als cliënten. Of je nu een ras of een diploma als superieur beschouwt, wat je ontgaat is de rijkdom die diversiteit biedt. De arrogante en onrechtvaardige hiërarchie dient zelfs niet de elite. Want we weten dat overlevers beter inteelt vermijden. Het zijn degene die zich het beste aanpassen die er het sterkste uitkomen. Degene die mee zijn met het laatste nieuwe. Niet enkel in het eigen laboratorium met gecontroleerde condities.

Systemisch geïnspireerd, vind ik het interessant om een stapje terug te zetten en te observeren naar wat er zich tegelijkertijd op maatschappelijk vlak afspeelt. Terwijl Obama-aanhangers pleiten voor empathie, tolerantie, diversiteit, brede zorg, vrede, stabiliteit waarschuwen Trump-aanhangers voor het verlies van economische welvaart en corruptiegevaar. Dit is de tijdsgeest waarin we leven. Steeds meer is er vraag naar muren, grenzen, verhoogde controle en toezicht, heerst een groot wantrouwen en willen we vooral onze eigen portemonnee veilig stellen. Desnoods ten koste van onze idealen, die we gauw als onrealistisch afdoen.

Resource: http://www.rugusavay.com/gregory-bateson-quotes/

Ik vraag u: hoe konden de vrouwen ooit stemrecht krijgen, als er geen mannen waren die mee ijverden voor hun plaats? Hoe konden de arbeiders vakbonden oprichten zonder mensen zoals Priester Daens? Hoe konden de slaven zich ‘bevrijden’ zonder blanke meesters die hen hun vrijheid teruggaven?  Momenteel deelt een minderheid de lakens uit omdat we te weinig van ons laten horen. Wij, psychologen beschikken over stemrecht. Laat je stem horen. Sluit je aan bij een beroepsvereniging die jouw visie vertegenwoordigt. De tijd dringt. Onderneem nu actie. Voor een grote diversiteit in de geestelijke gezondheidszorg. Voor een geestelijke gezondheidszorg die met rasse schreden innovatief vooruitgang boekt. Voor een gezondheidszorg die verbindend, veerkrachtig en talentrijk de medemens helpt.

Quotes | Inspiring Quotes by Women

Bij de VVDO geloven we dat één ieder die zich geroepen voelt de medemens ter hulp te schieten en een degelijke psychotherapie-opleiding gevolgd heeft, de samenleving werkelijk dient. En we kunnen alle goede hulp gebruiken. Dat zeggen de cijfers toch…

 

 

 

 

 

Thuiskomen en tegelijk ontdekken

De voorbije maanden was het nogal stil bij de VVDO. Ik vroeg me af wat we op de algemene vergadering te horen zouden krijgen.  Altijd even joviaal, introduceerde Geert de agendapunten. Het zou Korzybski niet zijn of de goedlachse Erwin paste dit prompt weer aan door onvoorziene omstandigheden. Oplossingsgericht als ze zijn, is flexibiliteit en creativiteit hun tweede natuur. Oh ja, dit voelde heel vertrouwd en fijn!

We werden getrakteerd op de voornaamste kernpunten uit enkele eindwerken. Peter Lefever beet de spits af:

Creatief Oplossingsgericht Denken en Werken, Peter Lefevere
Ter voorbereiding op een introductie rond het oplossingsgericht werken binnen een HBO5- opleiding Orthopedagogie, heb ik een basispakket geschreven waarin ik stel dat, wanneer we oplossingsgericht willen werken, we vooral zo moeten denken. Het gaat hier om ‘voor- denken’, een voorbode op het nadenken rond de cases die zich aandienen in het werkveld. Denken over wat problemen nu precies zouden kunnen zijn? Hoe het komt dat de veerkracht van mensen zo verschillend is? Hoe het komt dat we in onze moderne tijd ons steeds minder bewust zijn van het belang van de zintuigelijke waarneming en beleving? In mijn werk probeer ik hieraan wat rechtlijnigheid te brengen met filosofie, Boeddhisme, NLP en creativiteit als trefwoorden.

Peter nam ons aan de hand van een verrassend blootgevend verhaal onmiddellijk mee naar  zingevende diepte (of was het diepgaande zingeving?). Wat bepaalt of iemand zijn situatie als een probleem of een beperking ervaart? Hoe kan moeilijkheid ook tot mogelijkheid leiden? Hoe kom je tot aanvaarding van leed? Hoe ontdek je de individuele realiteit van je gesprekspartner? Hoe kan je die helpen relativeren? Over durven niet te weten en naar het zintuiglijk waarneembare te polsen. De introductie maakte mij alvast nieuwsgierig om zijn eindwerk over deze moedige vragen door te nemen!

quotefancy-223371-3840x21601

Het volgende onderwerp sloot naadloos aan bij Peters interesse. Alsof de kosmos, het lot, de goddelijke voorzienigheid, of was het puur een tijdsgeestfenomeen, de aandacht naar zich toe wou halen.

Spiritualiteit what’s in the name?, Vincent Duyck
Het is een containerbegrip dat spreekt over tal van mogelijke levensbeschouwelijke tradities en achtergronden. Kunnen we met of vanuit de spiritualiteit van onze cliënten ook aan de slag binnen de oplossingsgerichte therapie?
We gaan na in welke mate we de flowchart kunnen hanteren binnen een spreken rond spiritualiteit. We verkennen hoe we de spiritualiteit van onze cliënt kunnen aanspreken als een ressource en een tool tot meer keuzevrijheid. Tenslotte omschrijven we, vanuit een concrete toepassing op de christelijke traditie, hoe we groeien tot een ‘open verhaal’. Een verhaal waarin therapie en spiritualiteit elkaar verrijken, waarin ze samen peilen naar een bron van hoop en vertrouwen.

Met deze intro slaagt Vincent erin heel beknopt de essentie weer te geven van zijn presentatie. Zijn pertinente vragen verrijken de oplossingsgerichte kijk op een nauwelijks besproken domein.  Een onderwerp dat misschien wat stiefmoederlijk behandeld wordt. Nochtans is er een grote honger naar invulling en antwoorden op de spirituele beleving bij heel wat mensen. Vincent verraste mij bovendien met zijn pleidooi om ook aandacht te hebben voor het lichaam. Het lichaam wordt vaak genegeerd of negatief gezien in de Westerse beleving. Mede geïnspireerd door Myriam Lefevere de Ten hove en Milton Erickson, hecht Vincent bijzondere waarde aan verwoording om ruimte te scheppen en nieuwe, open verhalen te scheppen. Hierbij de link naar zijn presentatie, lezing en volledig eindwerk.

Mijn dag kon alvast niet meer stuk. Deze twee mannen hadden voor mij zonet het toepassingsgebied van het oplossingsgericht werken opmerkelijk verruimt. Een verwachting die eigenlijk vooral voorbehouden was voor het onderwerp van Steven Carron. Jammer genoeg kon hij door ziekte niet aanwezig zijn. Bij deze wakker ik graag ook even jouw nieuwsgierigheid aan:

Effectieve styling & therapie, Steven Carron
Mijn voorstelling gaat over de vergelijking van styling en oplossingsgerichte therapie.
Zelf werk ik in bijberoep als stylist en in een hoofdberoep als therapeut in een psychiatrisch centrum. Ik wou de twee werelden van therapie en styling met elkaar vermengen. Mijn eindwerk gaat daar ook over.
In het ziekenhuis heb ik ook gedurende een proefperiode aan patiënten styling aangeboden, wat een positief effect had op hun welzijn. Heel veel kernaspecten van de theorie zoals we die leerden aan het Korzybski Instituut zijn basisvoorwaarden om een effectieve styling te doen.

Maar niet getreurd want Adina leert ons iets heel kostbaars.

Op zoek naar diamanten – Oplossingsgerichte arbeidsbegeleiding bij het OCMW, Adina Caramalau
‘Op zoek naar diamanten’ is een metafoor voor de kracht van het oplossingsgericht werken, namelijk de oriëntatie op resources. De rode draad van dit eindwerk is hierin te vinden: altijd en overal zoeken naar krachtbronnen. Drie begrippen vond ik bijzonder nuttig om de oriëntatie op resources te ontwikkelen: not-knowing, tijd en flowchart. De meerwaarde hiervan licht ik toe aan de hand van praktijkvoorbeelden. ‘Op zoek naar diamanten’ onthult tegelijkertijd ook mijn persoonlijk verhaal als hulpverlener – oplossingsgericht werken is mijn antidotum voor burn-out.

Laat mij eerlijk zijn, OCMW-klanten roepen bij mij de associatie op van stagnerende verhalen. Uitgeput van allerhande pogingen die er tenslotte toe geleid hebben om het lot maar in handen te leggen van derden. Mensen die moedeloos zijn, uitgeprobeerd. Adina ontkrachtte mijn onwetendheid op overtuigende wijze. Ze schetste een beeld van mensen met een werkelijke hulpvraag. Meer dan dat: mensen met vergeten en onderbelichte mogelijkheden. Haar demonstratie van een casusverslag, was voor mij, in al zijn eenvoud, bijzonder inspirerend. Het wakkerde mijn sympathie aan. De hulpverlener in mij werd wakker geschud.

Adina vindt ook inspiratie bij Dr. Plamen Panayatov. Deze Bulgaarse psychiater durft straffe uitspraken te doen. Om één quote over te nemen: “Not knowing is not a stance the therapy takes. It is the only possible way to be in the therapeutic situation.  “ Adina gaat op haar beurt een stukje verder. Ze heeft meer voeling met Krachtgerichte Nieuwsgierigheid, dan met de vage term ‘not knowing’. Hierbij haar op-zoek-naar-diamanten-presentatie.

Ik ben haar dan ook erg dankbaar voor het bereidwillig delen van haar visies en methode. Hier vind je de presentatie voor de vergadering en het casusverslag. En aangezien Dr.Plamen een uniek personage lijkt te zijn, geef ik graag ook deze linken mee:

http://en.solutions-centre-rousse-bulgaria.org/

http://en.solutions-centre-rousse-bulgaria.org/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=45

je vindt er tussen heel wat interessants ook nog een boekje dat je mag downloaden en waar je een donatie op kan doen : Simple therapy (op congressen ligt het in boekvormpje)

http://en.solutions-centre-rousse-bulgaria.org/index.php?option=com_content&task=view&id=28&Itemid=42 .

En als je dacht dat wat nog komen zou maar een flauw afkooksel zou zijn na al dit lekkers, dan heb je nog niet gehoor van Zorgbureau Talent en restaurant TALENTINO !

Opgeleid aan het Korzybksi Instituut en werkelijk gepassioneerd bracht Marc Huijnen (of was het Marco Keulen – Geert zei dat ze te vereenzelvigen zijn) een bijzondere eloquent verhaal. Met een enorm positiviteit, gedrevenheid, passie, overtuiging, bescheidenheid en teamspirit werd ons het oplossingsgerichte parcours en het ontstaan van Zorgbureau Talent en Talentino uit de doeken gedaan. Mocht je in de illusie verkeren dat leven met een cognitieve beperking en daarbovenop een psychiatrische problematiek zeer beperkend is, dan zal je na het ontdekken van de talenten, de diamanten zien schitteren zoals nooit tevoren!

Talent werd slechts  10 jaar geleden van scratch opgestart voor een doelgroep die vaak uit de boot viel.  Inspelend op de vraag en de noden van hun kinderen en jongeren groeide het uit tot een divers aanbod van vrijetijdsactiviteit en zelfs werkgelegenheid. Dank je wel beste Marc en Marco om het oplossingsgericht werken zo creatief en uitgebreid op de menukaart te plaatsen. Jullie bereikten intussen honderden jongeren en hun gezinnen en krikten hun eigenwaarde en toekomstperspectieven aanzienlijk op!

marco

Na dit heerlijk oplossingsgerichte bad, voelden we ons weer energetisch opgeladen om het VVDO-verhaal verder te zetten.  Want dit is waar we voor staan: elkaar voeden met succesverhalen, nieuwe toepassingen delen en verspreiden, ons informeren over het bestaand netwerk en dit blijven uitbouwen.  De warme oproep om het bestuur van de VVDO wat extra zuurstof te bezorgen bleef niet onbeantwoord vanuit de zaal. Maar ook jij, beste lezer, bent meer dan welkom om je steun te betuigen. Als je nog geen lid bent, nodig ik je hierbij uit om daar verandering te brengen. Als je nuttige informatie voor ons hebt om te verspreiden, of graag een boek aanbeveelt, of ons op de hoogte wilt brengen van een project dat de nodige aandacht verdient, of … dan kijken we ernaar uit om van jou te horen. We zijn een klein team van vrijwilligers en verwelkomen alle hulp. Vele handen maken het werk licht.  We zullen in de komende weken het bestuur van de VVDO opnieuw samenstellen. Neem dus gauw contact op!

En als afsluiter : hierbij de gediplomeerden van 2016! Gefeliciteerd!

groepsfoto

Met dank aan Nicole Schoofs voor de fotografie!

Voor het VVDO, Agnes Boedt

Bewaren